اگر همه ی دردهای روزگار مدرن در هم تنیده شود، و کسی بیاید و طنز سیاهی ترسیم کند از این توده ی متعفن، آن توده شروع کند به تحرک و جنب و جوش و آواز بخواند! هرگز نخواهد توانست فراتر از گروتسکی که مریلین منسون به تصویر میکشد برود! مریلین منسون ، صدایش و تمام این چهره پردازیهای منحوسش، چیزی نیست جز کالبدی سر براورده از قهقرای باکس سیاه زندگی انسان مدرن!
انقدر سنگین نوشتی که هرچی فکر میکنم نمیتونم چیزی برات بنویسم!
پاسخ دادنحذفممنون که منو میخونی!
خیلی ممنون که تو هم منو میخونی.
حذفمن خیلی وقته که تو و خیلی دیگه رو میخونم. ولی خودم تازه شروع کردم. قبلش رد پا نداشتم یواشکی بودم. وبلاگت رو دوس دارم